Niyet etme halimiz

Bu konağın kapısını ilk açtığımızda burada ne olacağını tam olarak bilmiyorduk. Bildiğimiz tek şey niyetimizdi: düşünmek, üretmek ve söylemek isteyenlerin bir araya gelebileceği bir zemin kurmak. Niyet, plandan önce gelen şey. Plan sonra kuruluyor, çoğu zaman da defalarca bozulup yeniden kuruluyor.

Niyet etmek, bir işi yapmaya karar vermekten farklı. Karar sonuca bakar, niyet yöne bakar. Bir etkinliğin kaç kişiyle geçtiğini karar defterine yazarsınız; ama o akşam neden bir araya gelindiğini ancak niyet hatırlatır.

Bir mekânın en kolay kaybettiği şey de bu. Takvim dolmaya başlayınca, bir süre sonra takvimi doldurmak kendi başına bir amaca dönüşüyor. Salı günü çalışma günü olduğu için çalışma günü oluyor; çarşamba akşamı buluşuluyor çünkü çarşamba akşamları buluşuluyor. Alışkanlık, niyetin yerine geçiyor.

Bunu engellemenin kesin bir yolu var mı bilmiyoruz. Ama en azından yazıyoruz. Burada her ay ne yaptığımızı değil, neden yaptığımızı yazmaya çalışacağız. Kendimize bir kayıt; belki bir gün geriye dönüp baktığımızda niyetin nereye savrulduğunu gösterecek bir iz.

Şimdilik niyetimiz şu: kapı açık kalsın. Gelen otursun, isterse konuşsun, istemezse konuşmasın. Geri kalanı zaten kendiliğinden kuruluyor.